Esta novela, como todo o que escribe Bóveda, é un cuarto de meditación. Novela que reflexiona sobre a incomunicación e soidade (Castro), a derrota (Hernández) e, tamén, a esperanza: o estímulo do amor, ou algo parecido. Unha novela de interiores que navega o océano, tantas veces gris, dos sentimentos.

 Xosé Carlos Caneiro (escritor)

A ironía das cousas que nos ocorren, a paixón por vivir autenticamente… nunha novela excelente onde o fío de ouro común é o que debemos considerar en íntima posesión.

Javier González Lamela (editor) + INFO

Este aforismo é limitado por un xeito de dicir que o numero de aforismos do meu foro ten un límite concreto e reducido, e probablemente todos viran en torno ás mesmas ideas e algúns deles non son descubrimentos orixinais, pois a carreira da humanidade xa me levaba unha vantaxe importante.

 Este aforismo é limitado porque pode que ás veces non cheguen á categoría de aforismo e se queden na de “frases del maestro ciruela” (que non sabía ler e puxo “escuela”), ou polas limitacións intelectuais que eu teño a diferencia da forma de rexer das grandes mentes que deixaron para a posteridade tantos aforismos e tan bos (quizais dos de verdade).

+ info (descarga de balde)

Milagros Torrado Crespón (limiar)

David G. Couso (tradución)

Jorge Emilio Bóveda (debuxos)

Rip, un home de vida sinxela, un cheíñas temeroso da súa muller, vai ata a montaña onde é fascinado por un vello vestido de danés. Nin a Rip nin a Peter os enfeitizan unhas sereas coma as de Odiseo co seu belo canto, nin unha fermosa moura que custodia un tesouro: eles caen polo alcol que lles ofrecen un grupo de homes. Esta beberaxe fai que Rip teña a sensación de que durmiu unha noite, pero en realidade, son vinte anos os que se ausenta. O panorama que atopa cando volve é moi diferente ao que deixara: a colonia británica na que vivía é agora parte dos Estados Unidos de América. +info